اعتقاد به این دارم.... روزگار سخت ماندگار نیست.

بعد از فوت پدر ؛روزهای دوری و دلتنگی برای ما شروع شده بود . غروب های دلگیر پائیر ی و زمستانی که  پیش رو داشتیم .زمستان سرد و سختی که با نبود پدر سوز وسرمای آن بیشتر حس می شد. ولی در اون روزها  این مادر بود که با گرمای وجود پُر محبت خود ؛به ما امیدواری می داد و تلاش می کرد تا غم واندوه به دلهای کوچیک ما راه پیدا نکند و جای خالی پدر را کمتر احساس کنیم .مادر تنها شده بود وخانه بدون وجود پدرم ؛ بدون صدای مهربانش ؛بدون طنین گامهای مردانه اش .  دیگه کسی نبود ؛تا موهای ابریشمی بلند و بافته شده ام را نوازش کند وگاهی برایم از شاهنامه شعری بخواند .

 به یاد شبهایی سر به بالین می گذاشتم ؛ وقتی پدرم به خونه می رسید ماخواب بودیم و یا خومان را به خواب می زدیم ؛تا از طعم بوسه های شیرین و آهسته ی پدر  روی پیشانی مان خواب های شیرین ببینیم .

حالا دیگه پدری نبود تا مادرم به بهانه ی امدنش ؛تا دم دمای صبح کنار بخاری سیاه نفتی که دریچه ای شیشه ای داشت و صدای جوشیدن آرام آب کتری ازش به گوش می رسید ؛نشسته  و برای ما با کامواهای رنگی ژاکت ببافد .

شبهای زیادی شاهد اشکهای بی صدای مادرم بودم .

اما هیچوقت شاهد شکسته شدنش نبوده ام .ایستاد و هرگز نشکست .

 اما به خواست خدا طولی نکشید؛  مادر م خودش رو پیدا کرد و تونست مقاوم تر باشه . می دونست زندگی بدون یار و یاور براش سخت خواهد بود .اما با وجود جوان بودن ؛توانست کار بزرگی انجام دهد کاری بس مردانه .دوباره کانون گرم خانه با تلاش شبانه روزی مادر جان دوباره ای گرفت .دستان مادر جای پُر مهر پدر را هم برای ما پُرکرد . همیشه مدیون محبت هایش هستم. مدیون ازخود گذشتگی ها ؛وقت گذاشتن برای بزرگ شدن وبه ثمر رسیدن نهال های کوچکش .